ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΡΙΩΝ ΖΩΩΝ --(ΑΓΡΙΟΛΟΓΙΟ)

ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ
.......................................................................................
Ένας αλκοολικός κροκόδειλος σε ημερολογιακές ασκήσεις εγκράτειας, προκειμένου να κόψει τα ξύδια και να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής να περάσει στην απέναντι όχθη.
.......................................................................................
Ένα χαιρέκακο, σιχαμένο,, θλιβερό κουνάβι, ένας γαμημένος φιλήσυχος πολίτης που ανησυχεί για το άχρηστο μέλλον του μισώντας τους ευτυχισμένους και τον άξονα της γης.
.......................................................................................
Μια ωραία γάτα, μια νευρική μαμά που επιζεί στην πόλη με¨Ελβις, μπούκλες, τσόκαρα, επιστήμη και φιλοσοφία,, ερωτευμένη με ένα αδέσποτο παλιόσκυλο -η μόνη που ζει στον παρόντα χρόνο δηλαδή.
........................................................................................
Ένας σκύλος άρχοντας, αλητάμπουρας, αδέσποτος για πάρτη του και δυνατός για όλα, μια ελεύθερη καρδιά στα βάθη της πόλης στα όρια της κατάθλιψης, με φίλους και τη μουσική μοναδικό αντίδοτο.
........................................................................................
Ένα φίδι όμοιο η φλέβα της γης, η παντοδυναμία της πέτρας, το μέσα φως,, κουλουριάζεται και ωθείται ανεξέλεγκτο χρόνια, άλλοτε από τυφλή όρεξη για ζωή κι άλλοτε μόνο για να κρυφτεί στην κρύα πέτρα μακρυά από τα βλέμματα.
..............................................
..........................................

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

σελ.35 ((από το ημερολόγιο ενός σκύλου))




Σκύλος,, ημέρα 7


ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΠΟΥΛΑΝΕ
ΤΙΣ ΦΟΛΕΣ






σελ.34 ((από το ημερολόγιο ενός κουναβιού))




Κουνάβι,, ημέρα 7


Σήμερα ήταν Κυριακή για όλους τους μαλάκες του κόσμου, κι εγώ έκανα μια μεγάλη βόλτα μόνος μου, από κρυψώνα σε κρυψώνα βέβαια, δεν είναι καιροί αυτοί για να κυκλοφορεί κανείς χωρίς προφυλάξεις..
Μια βόλτα -εστω και με προφυλάξεις- είναι από τα καλύτερα πράγματα για να κάνει κανείς σ’αυτή τη σκατένια πόλη,, έτσι για να βρει ακόμη περισσότερους λόγους να τη μισήσει..

Μ’αρέσει να βολτάρω μόνος μου…όχι ότι είναι άσχημα με φίλους, απλώς, να, τους βαριέμαι λίγο..άσε που δεν έχω και τίποτα καταπληκτικούς φίλους.
 μάλλον δε με κάνουν  κέφι οι καταπληκτικοί άνθρωποι..

Σκασίλα μου. Δεν έχω κανέναν ανάγκη.

Οι καταπληκτικοί μπορούν να πάνε στο διάολο και γω θα γυρνάω ολομόναχος στην πόλη φτύνοντας όπου μου γουστάρει και μισώντας τους όλους μαζί και τον καθένα χώρια.
Η πόλη βρωμάει μοναξιά καλό μου ημερολόγιο και σου το λέω εγώ που είμαι κουνάβι και ξέρω από βρώμα και κακό.

Κι όσο πιο πολύ βρωμάει, τόσο εγώ χαίρομαι,, το στοιχείο μου θριαμβεύει…

Μέχρι να φτάσω στην πλατεία να τρυπώσω πουθενά, συνάντησα τόσους πολλούς μαλάκες μόνους τους να κάνουν πως είναι παρέες, που η γνήσια μοναξιά μου φάνηκε  βάλσαμο..

Τα ραντεβού μαζί τους ισοδυναμούν με σταύρωση
τα μαγαζιά που γεμίζουν με τις θλιβερές τους σκατόφατσες με ανατριχιάζουν από αηδία,

 Η ζωή τους, 
μια ανούσια υποχρέωση
 στο τίποτα,,
 ένα τρένο ντουγρού 
για έναν ήσυχο τάφο, 
μιά κοντή παρένθεση βίου 
πνιγμένη στα «πρέπει»,,

Κάθε μέρα μια ήττα
κάθε μέρος μια ήττα,
 το μίσος μου γεμίζει 
σαν αέρας τα κενά....