ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΡΙΩΝ ΖΩΩΝ --(ΑΓΡΙΟΛΟΓΙΟ)

ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ
.......................................................................................
Ένας αλκοολικός κροκόδειλος σε ημερολογιακές ασκήσεις εγκράτειας, προκειμένου να κόψει τα ξύδια και να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής να περάσει στην απέναντι όχθη.
.......................................................................................
Ένα χαιρέκακο, σιχαμένο,, θλιβερό κουνάβι, ένας γαμημένος φιλήσυχος πολίτης που ανησυχεί για το άχρηστο μέλλον του μισώντας τους ευτυχισμένους και τον άξονα της γης.
.......................................................................................
Μια ωραία γάτα, μια νευρική μαμά που επιζεί στην πόλη με¨Ελβις, μπούκλες, τσόκαρα, επιστήμη και φιλοσοφία,, ερωτευμένη με ένα αδέσποτο παλιόσκυλο -η μόνη που ζει στον παρόντα χρόνο δηλαδή.
........................................................................................
Ένας σκύλος άρχοντας, αλητάμπουρας, αδέσποτος για πάρτη του και δυνατός για όλα, μια ελεύθερη καρδιά στα βάθη της πόλης στα όρια της κατάθλιψης, με φίλους και τη μουσική μοναδικό αντίδοτο.
........................................................................................
Ένα φίδι όμοιο η φλέβα της γης, η παντοδυναμία της πέτρας, το μέσα φως,, κουλουριάζεται και ωθείται ανεξέλεγκτο χρόνια, άλλοτε από τυφλή όρεξη για ζωή κι άλλοτε μόνο για να κρυφτεί στην κρύα πέτρα μακρυά από τα βλέμματα.
..............................................
..........................................

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

σελ. 47 ((από το ημερολόγιο ενός κουναβιού))



    
 
Κουνάβι,, ημέρα ότιναναι








Γαμημένο, άψυχο ημερολόγιο της σαπίλας, της συμφοράς και της αναβολής, απαίσιο κατασκεύασμα τύψεων, μπουρδολόγιο μου.

Σκατολόγιο 

Απορώ γιατί σου γράφω ακόμα,

Απορώ γιατί επιμένω να κρατάω αυτές τις γαμημένες σημειώσεις από τη γαμοζωή στη γαμοπόλη,


 Οι καιροί έγιναν ακόμα πιο παράξενοι και όλο και περισσότεροι φοβούνται μέρα-νύχτα εδώ..φοβούνται για το μέλλον και το μέλλον των παιδιών τους.. τι πλάκα που έχουν αλήθεια!
  Περιφέρουν τη μαλακισμένη τους ύπαρξη γεμάτη ανησυχία και πάνε για καφέ, τρώνε σάντουιτς, κουβεντιάζοντας με αγωνία για το μέλλον,
αυτό που θα είχαν δηλαδή και δεν έχουν..χαχαχα, πόσο χαίρομαι όταν τους βρίσκει το κακό.. πόσο χαίρομαι όταν όλα στραβώνουν για όλους,

 χοροπηδάω στο λαγούμι μου νοιώθωντας λιγότερο μόνος κι άτυχος.



Η δυστυχία εξισώνει τους ανθρώπους και τους γεμίζει σοφία που δεν τους χρειάζεται.



Σήμερα πήρα τους δρόμους μές το κρύο για αρκετή ώρα και κράταγα την ανάσα μου σφιγμένος,

 τους βλαστήμαγα από μέσα μου σ’όλη τη διαδρομή όπου τους πετύχαινα,

 δυστυχώς δεν ήταν πολλοί... 

Τους βλαστήμαγα με το ρυθμό του βιαστικού μου βήματος κι αυτό μου έφτιαξε λίγο το κέφι όσο να’ναι,

Τους βλαστήμαγα μαζί με τα γελαστά, ανυποψίαστα παιδιά τους, 
με τα πακέτα διακοπών τους και τα ίδια σπίτια τους,

Με τις στημένες φωτογραφίες τους στα κινητά, γεμάτες χαρούμενη πόζα.

Με τα λυμένα τους υπαρξιακά να βολτάρουν ανέμελοι.



Το κρύο είναι ανίκητο όταν είσαι μόνος,

Το κρύο πονάει περισσότερο όταν το παίρνεις στο σπίτι μαζί σου

Στο σπίτι πονάει το κρύο.



Σήμερα το πρωί, όπως κάθε πρωί, άφησα τις φρέσκιες ειδήσεις της καταστροφής του κόσμου να γεμίσουν το λαγούμι μου,

έγινα ένα με το ελεγχόμενο κακό

 της τηλεόρασης,

από τα ανοιχτά κανάλια της πέρασε και σήμερα η θάλασσα του μίσους και της απελπισίας μου.
Με εκφωνητές να ωρύονται το καλό μου,

Μόνο στην απελπισία νοιώθω ασφάλεια,

η ελπίδα με απελπίζει χειρότερα

εδώ στον καναπέ, που γυμνάζω το βλέμμα στα 3 μέτρα εις μήκος.

Με ασκήσεις τηλεόρασης