ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΡΙΩΝ ΖΩΩΝ --(ΑΓΡΙΟΛΟΓΙΟ)

ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ
.......................................................................................
Ένας αλκοολικός κροκόδειλος σε ημερολογιακές ασκήσεις εγκράτειας προκειμένου να κόψει τα ξύδια και να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής: να περάσει στην απέναντι όχθη.
.......................................................................................
Ένα χαιρέκακο σιχαμένο,, θλιβερό κουνάβι, ένας γαμημένος φιλήσυχος πολίτης ανησυχεί για το άχρηστο μέλλον του μισώντας τους ευτυχισμένους και τον άξονα της γης.
.......................................................................................
Μια ωραία γάτα, μια νευρική μαμά επιζεί στην πόλη με¨Ελβις, μπούκλες, τσόκαρα, επιστήμη και φιλοσοφία,, ερωτευμένη με αδέσποτα σκυλιά -η μόνη που ζει στον παρόντα χρόνο.
........................................................................................
Ένας σκύλος άρχοντας, αλητάμπουρας, αδέσποτος ανήσυχος και δυνατός για όλα, μια ελεύθερη καρδιά στα όρια της κατάθλιψης με φίλους και μουσική μοναδικό αντίδοτο.
........................................................................................
Ένα φίδι: η φλέβα της γης, η παντοδυναμία της πέτρας, το μέσα φως,, κουλουριάζεται και ωθείται ανεξέλεγκτο από πάντα -άλλοτε από τυφλή όρεξη για ζωή κι άλλοτε μόνο για να κρυφτεί στην κρύα πέτρα από τα βλέμματα.
..............................................
..........................................

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

σελ.74 ((από το ημερολόγιο ενός φιδιού))


Φίδι,, ημέρα15






  Φτηνά κολπάκια
   σα διαφημιστικά σενάρια
     κρύες αντιδράσεις
      «το κοινό σου»
         μερικοί μορφασμοί
          χαμόγελου
           τα ποταπά σου ιδανικά
            τα λιγοστά σου δεδομένα
             οι μόστρες και οι πόζες
             για κατανάλωση
             επαναλήψεων
             οι μορφασμοί
             της επιτυχίας σου
            -κάτι συσπάσεις
           στην άκρη των χειλιών-
         της σιωπής σου
        από βλακεία
        του τίποτα η σοφία
        της απουσίας σου
        που βαραίνει
         τα χρόνια που κρύφτηκες
          αλλά ήδη ήξερες
           τις πόζες
            της κακιάς σου ώρας
             της άνετης
              του «μια χαρά όλα»
                    μην αγχώνεσαι
                     «η ζωούλα σου»
                       τα κοντά σου όνειρα
                         τα μακριά σου λόγια
                          τα μικρά σου άλλοθι
                    -Οι αδέξιες χειρονομίες σου
                   οι ψεύτικοι δισταγμοί σου
                  γελαστός
                 σαν ψημένο κεφάλι
                   μια νευρική προσπάθεια
              και μια ανερμάτιστη απάντηση
             -Οι βεβιασμένες σου εξηγήσεις
             επιπέδου τηλεοπτικού πάνελ
             γεμάτος σαλεμένες απουσίες
              συνήθεια πια
               κάτι παυσίλυπα ξεπετάγματα-
                Οι εραστές του παρελθόντος
                 κλόουν του σήμερα
                  κομμάτια που έχασες
                   δαγκωματιές
                    του λυσσασμένου χθες
                     και δε χωρά
                     στο σώμα πια
                    ούτε μια λέξη
                   συγχώρεσης







Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

σελ. 73 ((από το ημερολόγιο ενός σκύλου))



Σκύλος,, ημέρα15


Το  να  αράζεις  με  τις  ώρες  στην  πλατεία,  είναι  το  ίδιο ακριβώς  σα  να  δουλεύεις  όλη  μέρα  ημερολογιάκι  μου.   Όχι  προφανώς  ως  προς  τα  φράγκα  -που  τα  έχω  χεσμένα,  αλλά  για  την  ίδια  τη  χασομέρια  –όπως  την  αντιλαμβάνονται  οι  σκύλοι  σαν  κι εμένα   τουλάχιστον.. 

 Η αντίληψη  του  χρόνου  στους σκύλους  είναι  κάτι   περίπλοκο,  ενώ  αποτελεί  άλλο  ένα  σημείο  που  διαφέρει  από  τον  άνθρωπο  –αυτόν  την  όρθια μαϊμού  με  τα  ρούχα.   

--Δεν  υπάρχει  χρόνος,  υπάρχει  μόνο  το  βάρος  του.
Ένα  κακό  σινιάλο  από  τον  έξω  κόσμο  πως  δεν  προλαβαίνεις  τίποτα.  Μια  υπενθύμιση  της  συμφοράς  πως  έρχεται,  πως  πέρασε,   πως  συμβαίνει  τώρα.
--Δεν  υπάρχει  χρόνος,  υπάρχει  μόνο  ο  πόνος  των   πραγμάτων  στο  χώρο  μιας  κυκλοτερούς   καταμέτρησης  στιγμών.
--Δεν  περνά  ο  χρόνος,  αυτό  που  περνά  είναι  το  είναι  μας,  κόκκο  τον  κόκκο  από  την  τάξη  της  σάρκας  στην  συμπαντική  εντροπία.


Ο  χρόνος  είναι  ένα  βλέμμα  απόγνωσης  και  η  αγωνία  του  να  κοιμηθείς  έως  το  πέρας  του  διαστήματος  που  προκύπτει  από  την αφαίρεση του ανύσματος  της  αφύπνισης  από  το  ύστερα  μέχρι το  τώρα.
Ο  χρόνος  σταματά   και  συνεχίζεται,  πάει  μπροστά  και  πίσω,  αργά  ή  γρήγορα.  Μαζεύει,  απλώνει.  Δρα  προσθετικά  και αφαιρείται  αλλά   μπορεί  να  στριμώξει   και   τους   πιο   χοντρόπετσους.


Ο  χρόνος  ξέρεις  δεν  είναι  αυτοί  οι  δείκτες  στο  χέρι  σου  και  το  χέρι  σου  είναι  ένα  κομμάτι  του  δικού   σου  μόνο  σώματος-χρόνου  και  κανενός   άλλου.


Ο   χρόνος  παύει  να  μετράει  από   τη  στιγμή   που δεν έχεις  ούτε  ένα  καλό  σχέδιο  για  να  τη  βγάλεις,   όμως   αμέσως μετά,  ο  χρόνος μετράει  πολλαπλός  αφού  μπορεί  να  συμπιεστεί όμως ύστερα  διαστέλλεται  για  να  μάθεις πως:


---Δεν  υπάρχει  χρόνος,  υπάρχει  το  κόλλημα  του  να  κάνεις  σχέδια  για  τις  επόμενες  στιγμές  σα  μαλάκας  από  φόβο  μην  και  τα  ζήσεις  στο  τώρα  αυτά  που  δεν  έχει  αποδειχτεί  ακόμη  πως  θα  καταφέρεις  να  ζήσεις  μετά,  αφού  μετά  δεν  ξέρεις  αν  θα  τα  θέλεις  και  τόσο  πολύ..  και  ο  χρόνος  περνάει.


  Κυλάει.  Γκρεμοτσακίζεται  σε  δρόμους στανικούς  σε  άδεια  σπίτια  και  δουλειές.

 Συμπιέζοντας  το  χρόνο  και  τις  επιθυμίες, σκύλοι  και  άνθρωποι  την ξανασκέφτονται  και τη  στρογγυλεύουν  τη  δουλειά,   μετριάζουν  λοιπόν  κάθε  πόθο  και πάθος,  έτσι  ο  χρόνος   κάνει   διπλό   και  τριπλό  κακό  κι  αναρωτιέσαι άλλη   μια   φορά   και ξύνεσαι  και  κάνεις   στα  αστέρια  την  ίδια  ερώτηση  του  πρώτου  όρθιου   σκύλου   που  πάτησε  τον  πλανήτη:
 «Γιατί  ζούμε ρε  πούστη  μου;»



Δεν  υπάρχει  χρόνος,  τον υποθέτουμε από την  τιμωρία  του.










Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

σελ.72 ((από το ημερολόγιο μιας γάτας))



Γάτα,, ημέρα15



..
Αυτό το κενό που δεν ξέρεις τι να κάνεις μέσα σου, που θες να τον ξαναδείς γρήγορα και ν’ αρχίσουν επιτέλους τα πάντα. Να μην αρχίσει τίποτα, να αιωρείστε έτσι, να σε βλέπει να τον κοιτάς και να παίζετε

Αιώρηση: Ο χρόνος που σε παρατηρεί, ο χρόνος που μεσολαβεί ως το πρώτο φιλί.
…Αυτό το κενό που κλείνεις τα μάτια και θυμάσαι το τελευταίο σκοτάδι μαζί του, ή το ξημέρωμα. Ή το απόγευμα.
Το ρυθμό των βημάτων του
 Το χρόνο ανάμεσα στις λατρείες σας, το μέσα μέρος του μπράτσου του

..Αυτό το κενό που μένει μετά από παρατεταμένο χρόνο πτώσης, που ξυπνάς ξαφνικά, ή μάλλον πραγματικά επειδή κάτι λαμπερό εμφανίζεται και ξυπνάς αναγκαστικά από ύπνο βαθύ κι όλα έχουν άλλο χρώμα, ή απλά γουστάρεις άλλα χρώματα, άλλα μεγέθη
 και τα ζώα που σε μπέρδευαν για χρόνια παίρνουν και πάλι την πραγματική τους όψη, την αληθινή τους μονή διάσταση ξεντυμένοι μόλις τα ζεστά ρούχα της αγάπης σου


...Αυτό το κενό που ξυπνάς απ' το φως και συνειδητοποιείς το πολύ κακό για το τίποτα του κόσμου, την τιμωρία να υπομένεις χωρίς κανένα γαμημένο λόγο τα χρόνια που μετρώνται σε μίλια απογοήτευσης.
 Η σάπια πόλη αγαπημένη ξανά.. τόλμησε το ή φύγε.
Εκεί που ταξίδεψες τόσες και τόσες φορές και βρήκες εκατό φορές το ίδιο τίποτα.
 Εκεί.

 -Που πας ρε γάτα αν δεν πας στον εαυτό σου;