ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΡΙΩΝ ΖΩΩΝ --(ΑΓΡΙΟΛΟΓΙΟ)

ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ
.......................................................................................
Ένας αλκοολικός κροκόδειλος σε ημερολογιακές ασκήσεις εγκράτειας, προκειμένου να κόψει τα ξύδια και να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής να περάσει στην απέναντι όχθη.
.......................................................................................
Ένα χαιρέκακο, σιχαμένο,, θλιβερό κουνάβι, ένας γαμημένος φιλήσυχος πολίτης που ανησυχεί για το άχρηστο μέλλον του μισώντας τους ευτυχισμένους και τον άξονα της γης.
.......................................................................................
Μια ωραία γάτα, μια τρελή μαμά που επιζεί στην πόλη με¨Ελβις, μάσκαρα, μπούκλες, τσόκαρα και φιλοσοφία,, ερωτευμένη χρόνια με ένα αδέσποτο παλιόσκυλο, η μόνη που ζει στον παρόντα χρόνο κανονικά δηλαδή.
........................................................................................
Ένας σκύλος άρχοντας, αλητάμπουρας, αδέσποτος για πάρτη του και δυνατός για όλα, μια αδέσποτη καρδιά στα βάθη της πόλης στα όρια της κατάθλιψης, με φίλους και τη μουσική μοναδικό αντίδοτο.
........................................................................................
Ένα φίδι όμοιο η φλέβα της γης, η παντοδυναμία της πέτρας, το μέσα φως,, κουλουριάζεται και ωθείται ανεξέλεγκτο χρόνια, άλλοτε από τυφλή όρεξη για ζωή κι άλλοτε μόνο για να κρυφτεί στην κρύα πέτρα μακρυά από τα βλέμματα.
..............................................
..........................................

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

σελ. 77 ((από το ημερολόγιο μιας γάτας))


Γάτα, ημέρα16








Προσπαθούν τα καημένα να μην ταράζονται σαν μας συναντούν στην αγορά, στα τρένα και στις πλατείες αλλά εκτίθενται με τα ένοχα τους βλέμματα και συγκεντρώνονται αμήχανα σε ένα χαμόγελο-σχισμή στη ζοφερή μουσούδα τους ..
Το λιπαρό τους μίσος χυμένο ξεδιάντροπα στα πεζοδρόμια , η σαπίλα να αναβλύζει από το διαταραγμένο κενό των σμιχτών φρυδιών τους, τα κακά τα μάτια τους να φοβίζουν τις βλεφαρένιες τρύπες τους κι αυτά να χώνονται όσο βαθύτερα μπορούν!


Πολυαγαπημένο μου ημερολόγιο-εξομολόγιο, τόσα γατίσια χρόνια στο δρόμο, έμαθα πως η θλίψη της προδοσίας γυρνάει με τον καιρό σε οίκτο, ο χρόνος είναι αυτός που αποφασίζει το πότε. Άλλο καιρός κι άλλο χρόνος.


Ριγώ στην ανάμνηση των κάθετων ρυτίδων που τους τέμνουν κατακόρυφα  το στόμα, στη σκέψη του θλιβερού χρόνου τους, των ενήλικων ρυθμών τους, του άκληρου, αυστηρού τους βίου.
-Πως θα 'ναι τα κουνάβια που μας κυνηγούν σήμερα με λύσσα, σε κάποια χρόνια;
-Πως ήταν πριν λίγα;


Πλημμυρισμένοι στην αγάπη πώς να απαντήσουμε στο μίσος;

-Με κλειστά τα μάτια μου, ακούω τις στριγκές φωνές τους. Τα ανοίγω και μπουκώνω κίτρινη ψεύτικη ευγένεια, καταπράσινο ρευστό μίσος, ωχρό φθόνο και μια καφέ κακεντρέχεια γεμάτη γωνίες, μαζεμένα κομψά σε ξύλινο κατηγορητήριο.

-Τον κουρασμένο γκρι θυμό τους. Την αδικία τους.



Η πόλη ημερολογιάκι μου, γίνεται όλο και πιο ακαταλαβίστικη αφού δεν τους μοιάζω όσο μεγαλώνω. Ούτε εγώ, ούτε το γατί μου, ευτυχώς.

Από τη θέση της αγάπης μας, μόνο να εκτοξευτούμε στ’ αστέρια μπορούμε και ποτέ, κανένα κουνάβι δεν έφτασε εκεί.

Η ζωή τους, η τιμωρία τους.





Πίσω κουνάβια, ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ