ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΡΙΩΝ ΖΩΩΝ --(ΑΓΡΙΟΛΟΓΙΟ)

ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ
.......................................................................................
Ένας αλκοολικός κροκόδειλος σε ημερολογιακές ασκήσεις εγκράτειας, προκειμένου να κόψει τα ξύδια και να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής να περάσει στην απέναντι όχθη.
.......................................................................................
Ένα χαιρέκακο, σιχαμένο,, θλιβερό κουνάβι, ένας γαμημένος φιλήσυχος πολίτης που ανησυχεί για το άχρηστο μέλλον του μισώντας τους ευτυχισμένους και τον άξονα της γης.
.......................................................................................
Μια ωραία γάτα, μια τρελή μαμά που επιζεί στην πόλη με¨Ελβις, μάσκαρα, μπούκλες, τσόκαρα και φιλοσοφία,, ερωτευμένη χρόνια με ένα αδέσποτο παλιόσκυλο, η μόνη που ζει στον παρόντα χρόνο κανονικά δηλαδή.
........................................................................................
Ένας σκύλος άρχοντας, αλητάμπουρας, αδέσποτος για πάρτη του και δυνατός για όλα, μια αδέσποτη καρδιά στα βάθη της πόλης στα όρια της κατάθλιψης, με φίλους και τη μουσική μοναδικό αντίδοτο.
........................................................................................
Ένα φίδι όμοιο η φλέβα της γης, η παντοδυναμία της πέτρας, το μέσα φως,, κουλουριάζεται και ωθείται ανεξέλεγκτο χρόνια, άλλοτε από τυφλή όρεξη για ζωή κι άλλοτε μόνο για να κρυφτεί στην κρύα πέτρα μακρυά από τα βλέμματα.
..............................................
..........................................

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

σελ. 80 ((Από το ημερολόγιο ενός κουναβιού))




Κουνάβι,, ημέρα 16


Κανείς δε με γαμάει όπως εγώ. Δεν είναι πως θέλω να σε απορρίψω, θέλω απλώς να σου μιλήσω για την αυτοκαταστροφή μου. 
Για το μνημειώδες Κακό που με δέρνει να δέρνομαι από βράχο σε βράχο κι αντίστροφα.
Ταλεντάρα μοναδική κι ασίγαστη με πάθος και μ’ απλοχεριά με επροίκισεν η Φύσις!
Το Κακό αυτοπροσώπως.
Δηλαδή το πρόσωπο του.
Εγώ, μέσα απ’ το δέρμα του Κακού.

Άρχισε με το αίμα να κυλά στις φλέβες μου, χωρισμένο σε ζεστά ποτάμια την ίδια την ώρα της δημιουργίας μου. Το Κακό το ίδιο με αφετηρία και προορισμό εμένα: Το κουνάβι.
-Είμαι κουνάβι.
-Εσύ;  Τι ζώο είσαι;

-Στο λαγούμι μου δεν χωράνε τα ημίμετρα. Αν το Κακό δεν είναι ολοκληρωτικό, δε με αγγίζει καν. Είμαι επαγγελματίας.
  Το Κακό είναι δικό μου και δικό σας.

 Αφού δε σκοτώνει εμένα τον τιποτένιο το φαρμάκι μου, το δοκιμάζω και σε σας χωρίς τύψεις. Θέλω να σας δείξω με το ζόρι τι αντέχω.
 Σας δοκιμάζω με χαιρεκακία
 Με περιέργεια
 Με εμμονή
 Μ’ αυτό γεμάτος κι απρόσεκτος έπεσα εδώ, στο βαθύ βρωμερό λαγούμι μου -κι έγινα πια ένας φιλήσυχος!
-Τι άλλο να γίνω;
Μόνο η ησυχία με ανέχεται.
Η πουτάνα ησυχία που μπορεί να κρύψει τα καλύτερα αισθήματα
 αλλά και τα πιο ποταπά.
-Εσύ; Τι ζώο είσαι;

Σας παρακολουθώ κρυμμένος
 Σφαδάζω σιωπηλός
 Σας παρακολουθώ χωμένος στην ησυχία μου.

  -Όχι, δεν απειλούμαι από κανέναν όσο από μένα, το κουνάβι. 
Μ’ έχω μόνος μου.
Μπορώ να καταστρέψω τόσο τέλεια την πάρτη μου, που δεν αφήνω κανέναν να μου κάνει καλύτερο Κακό από μένα. Με ξέρω περισσότερο από τον κάθε μαλάκα που προσπαθεί να με συναγωνιστεί στο Κακό εναντίον μου.
-Που πας ρε;
 Δε χαρίζω σίγουρες νίκες.

 θα δεις τι θα πάθεις που τόλμησες να με κοντράρεις εκεί που διαπρέπω τόσα χρόνια πια.
 Θα με διαλύσω για να δεις πως γίνεται.

Ο αξιότιμος Εγώ, ο βασιλιάς των λαγουμιών
 Σας άφησα χάρισμα τα παλάτια της Αγάπης
 Η Αυτού Καημενότης μου, που βασιλεύει χρόνια στα κατώτερα ένστικτα
 Και είναι ντροπή να ‘σαι κατώτερος μπροστά στον κόσμο σας
-Η αλήθεια μου είναι το ψέμα σας.
-Η αλήθεια μου είναι οι υπεκφυγές σας.
-Η αλήθεια μου είναι ο Φόβος σας.
 Ο σάπιος Θεός της αηδίας που πετάτε ο ένας στην πλάτη του άλλου όταν δε σας βλέπει κανείς.

-Το Καλό αν δεν είναι επιλογή είναι ψέμα, σας λέω εγώ που είμαι κουνάβι.
-Τι ξέρει ο Ανώτερος άνθρωπος για το Κακό;
-Ποιες είναι οι Κακές σκέψεις του Ανώτερου;
-Υπάρχει αυτός;

Είμαι το ίδιο το Κακό μέσα σας κι εσείς με κρύβετε από ντροπή κάτω απ’ τα στρώματα.
 Ο πάτος του πηγαδιού σας που βγάζει μόνο λάσπη, το τέλος των ενστίκτων σας που θάψατε από ντροπή
Είμαι οι κατάρες πίσω απ’ το δήθεν γέλιο σας.

Είμαι το Κακό που νίκησε μέρα μεσημέρι και μένα κι όποιον με πλησίασε.
Είμαι κουνάβι και ξέρω μόνο από μαύρα σύννεφα που κρύβουν την κάθε ελπίδα μου
  Είμαι κουνάβι και ο κακός μου ο καιρός στραγγαλίζει την κάθε μέρα απ’ το ξημέρωμα.
 Μαζί μου ο ατέλειωτος κι αβάσταχτος Πόνος.
Ο μόνος φίλος μου, μιας κι έμεινε πιστός ως το τέλος.

-Έγινα τέρας;
-Ναι
-Καμιά φορά ξεγελιέμαι και ζητώ βοήθεια από τους ανθρώπους
.