ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΡΙΩΝ ΖΩΩΝ --(ΑΓΡΙΟΛΟΓΙΟ)

ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ
.......................................................................................
Ένας αλκοολικός κροκόδειλος σε ημερολογιακές ασκήσεις εγκράτειας, προκειμένου να κόψει τα ξύδια και να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής να περάσει στην απέναντι όχθη.
.......................................................................................
Ένα χαιρέκακο, σιχαμένο,, θλιβερό κουνάβι, ένας γαμημένος φιλήσυχος πολίτης που ανησυχεί για το άχρηστο μέλλον του μισώντας τους ευτυχισμένους και τον άξονα της γης.
.......................................................................................
Μια ωραία γάτα, μια νευρική μαμά που επιζεί στην πόλη με¨Ελβις, μπούκλες, τσόκαρα, επιστήμη και φιλοσοφία,, ερωτευμένη με ένα αδέσποτο παλιόσκυλο -η μόνη που ζει στον παρόντα χρόνο δηλαδή.
........................................................................................
Ένας σκύλος άρχοντας, αλητάμπουρας, αδέσποτος για πάρτη του και δυνατός για όλα, μια ελεύθερη καρδιά στα βάθη της πόλης στα όρια της κατάθλιψης, με φίλους και τη μουσική μοναδικό αντίδοτο.
........................................................................................
Ένα φίδι όμοιο η φλέβα της γης, η παντοδυναμία της πέτρας, το μέσα φως,, κουλουριάζεται και ωθείται ανεξέλεγκτο χρόνια, άλλοτε από τυφλή όρεξη για ζωή κι άλλοτε μόνο για να κρυφτεί στην κρύα πέτρα μακρυά από τα βλέμματα.
..............................................
..........................................

Τρίτη, 3 Μαΐου 2016

σελ. 84 ((από το ημερολόγιο μιάς γάτας))

Γάτα,, ημέρα17

  


Είμαι η Αρετή.
Είμαι η Γνώση, το Δέντρο, η Σοφία, η Γη της Επαγγελίας, η Άγια Πέτρα, το Καλό και το Κακό σφιχταγκαλιασμένα στο Μηδέν το Μέγα.

Είμαι το Άγιο Φως που σ' έφερε, το Φως που έχασες, το Φως που ψάχνεις, το Φως του Ονείρου σουη Ωραία Κοιμωμενη, η Χιονάτη, η αναμμένη Γη του Ηφαίστου, η Ζωοδόχος Πηγή.
Είμαι η Εύα, η Βαβέλ, η Αφροδίτη, η Μέδουσα.
Είμαι η Αστάρτη, η Καλυψώ, η Αριάδνη, η Σαπφώ, η Ήρα, η Πηνελόπη.
Η Κλεοπάτρα, η Εστία, η Ίσιδα.

Είμαι το αδυσώπητο κάλεσμα, μιας Λίμνης μυστικής, κρυμμένης στα πιο απάτητα φαράγγια σου, ο Προορισμός, η Μέκκα, η Φωτιά που καίει, το Άγιο Δισκοπότηρο, το Είναι το Απειρο, το Είναι το Ασίγαστο, 
είμαι η Φλόγα Του Παντός, η Ερωμένη που έχασες, αυτή που βρήκες κι αυτή που πρόδωσες, αυτή που σκοτωμένη επέστρεψε.
Είμαι η Ιερά Νεκρή, η Κλωθώ, η Άτροπος, η Λάχεσις, η Σολεδάδ, η Ουτοπία.

Είμαι η Ιθάκη, η Φωτιά, η Πλημμύρα, ο Κεραυνός, η Θάλασσα κι ο Ποταμός.

Ανέτειλα μύριες Άνοιξες
 Έζησα μύριες νιότες
 Χόρτασα μύρια στόματα 
Ρούφηξα μύρια πάθη.

Άνοιξα βήμα στα βουνά και θέριεψα, 
την Τρέλα πάλεψα και φίλους έθαψα.

Είμαι η Χάρις, η Κλειώ
 η καίουσα Μελπομένη
 η Άγια Μάνα, η Παναγιά, η Κασσάνδρα.

 
Στα αιώνια χέρια μου
 Το σύμπαν σμίλεψα
 Κι ό,τι είναι άξιο κι ακριβό
 Μου μοιάζει.