ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΡΙΩΝ ΖΩΩΝ --(ΑΓΡΙΟΛΟΓΙΟ)

ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ
.......................................................................................
Ένας αλκοολικός κροκόδειλος σε ημερολογιακές ασκήσεις εγκράτειας προκειμένου να κόψει τα ξύδια και να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής: να περάσει στην απέναντι όχθη.
.......................................................................................
Ένα χαιρέκακο σιχαμένο,, θλιβερό κουνάβι, ένας γαμημένος φιλήσυχος πολίτης ανησυχεί για το άχρηστο μέλλον του μισώντας τους ευτυχισμένους και τον άξονα της γης.
.......................................................................................
Μια ωραία γάτα, μια νευρική μαμά επιζεί στην πόλη με¨Ελβις, μπούκλες, τσόκαρα, επιστήμη και φιλοσοφία,, ερωτευμένη με αδέσποτα σκυλιά -η μόνη που ζει στον παρόντα χρόνο.
........................................................................................
Ένας σκύλος άρχοντας, αλητάμπουρας, αδέσποτος ανήσυχος και δυνατός για όλα, μια ελεύθερη καρδιά στα όρια της κατάθλιψης με φίλους και μουσική μοναδικό αντίδοτο.
........................................................................................
Ένα φίδι: η φλέβα της γης, η παντοδυναμία της πέτρας, το μέσα φως,, κουλουριάζεται και ωθείται ανεξέλεγκτο από πάντα -άλλοτε από τυφλή όρεξη για ζωή κι άλλοτε μόνο για να κρυφτεί στην κρύα πέτρα από τα βλέμματα.
..............................................
..........................................

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

σελ.99 ((από το ημερολόγιο μιας γάτας))


Γάτα,,ημέρα20


Πρέπει μια μέρα να σου πω πως πορεύτηκαν όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι που θαύμασα από πιτσιρίκα και ήταν Θεέ μου τόσο απίστευτα και καταπληκτικά πλάσματα.
 Θέλω να σου πω για κορίτσια που τρελάθηκαν αγόρια που νικήθηκαν -ζωές που έτρεξαν να σωθούν και να γλυτώσουν απ'τα μοιραία τους σώματα.

Πρέπει να σου πω για τις παράξενες ψυχές που έχω αγγίξει στους παράξενους δρόμους που χάθηκα μαζί με τα βήματα μου και κάποιες φορές δεν ήξερα πως να γυρίσω πίσω.
Από τόσους διαφορετικούς δρόμους και μονοπάτια ξένα, θύμησε μου να σου πω πως άνθρωποι χάθηκαν εκεί που απλά βάδιζαν ή που δεν έκαναν τίποτα κι όμως έφτασαν στον ίδιο ανύπαρκτο τόπο.
Αν το καλοσκεφτείς, τα σώματα μας δεν έχουν τρόπο να ξέρουν τα όρια τους. 
"Που αρχίζει ένα σώμα και που τελειώνει;" θέλω να μου πεις.

Το ανοσοποιητικό σύστημα δε χρησιμεύει τόσο για να σε διατηρεί υγιή, όσο για να πληροφορεί το σώμα σου που ακριβώς είναι τα όρια του. 
Και θέλω να σου πω πως το νιώθω όλο αυτό σαν μια τρύπα που ανοίγει το κενό μου με το χρόνο σαν τούνελ μέσα μου και είναι καιρός που πέφτω μέσα στην τρύπα -και μπερδεύει το σώμα μου για το που αρχίζω και που τελειώνω ενώ το έξω μου διαρρέει λιωμένο στο εσωτερικό κενό.
Κάτι ζεστό και ρευστό έχει μείνει στο μυαλό μου για όλη τη ζωή που δε σου μίλησα ποτέ. Για τη ζωή μου που επέπλεε ανάλαφρη σε πισίνες στη θερμοκρασία σώματος, πισίνες στο χρώμα της Γης όπως φαίνονται από το διάστημα.
Επέπλεα γυμνή στο νερό προσποιούμενη πως είμαι έμβρυο, βουβή, την απόλυτη ησυχία την τάραζε μόνο ο βόμβος του φίλτρου στο βυθό.
Επέπλεα στο ζεστό πεντακάθαρο νεράκι και η διάκριση ανάμεσα στο σώμα και το πνεύμα μου εκμηδενιζόταν καθώς σκουντούσα που και που τα άλλα παράξενα έμβρυα που μοιράζονταν μαζί μου την πισίνα. Μερικές φορές ενώναμε τα χέρια μας και σχηματίζαμε κύκλους όπως οι αστροναύτες στο διάστημα, άλλοτε όταν νιώθαμε πιο απομονωμένοι μέσα στην εμβρυακή μας χαύνωση, κουτουλούσαμε ο ένας τον άλλο στο βαθύτερο άκρο της πισίνας σαν δίδυμα με τα οποία δεν ξέραμε πως μοιραζόμαστε την ίδια μήτρα.

Τεμπέλιασα ενωμένη μαζί τους με ολόχρυσα καλώδια στο αιώνιο ζουμί για χρόνια αμέτρητα θρασύτατη, παντοδύναμη, αντιλαμβανόμενη την ύπαρξη μου μέσα από την εναλλαγή του θανάτου με την καύλα, του θανάτου με το αύριο που θα'μαστε πάλι νέοι και θα 'μαστε πάλι πανέμορφοι ολομόναχοι πεθαίνοντας.
Θέλω να σου πω πως δεν έχει σημασία που θα φτάσεις ρε συ, αλλά μόνο τελικά με ποιόν περπάτησες παρέα.