ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΡΙΩΝ ΖΩΩΝ --(ΑΓΡΙΟΛΟΓΙΟ)

ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ
.......................................................................................
Ένας αλκοολικός κροκόδειλος σε ημερολογιακές ασκήσεις εγκράτειας προκειμένου να κόψει τα ξύδια και να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής: να περάσει στην απέναντι όχθη.
.......................................................................................
Ένα χαιρέκακο σιχαμένο,, θλιβερό κουνάβι, ένας γαμημένος φιλήσυχος πολίτης ανησυχεί για το άχρηστο μέλλον του μισώντας τους ευτυχισμένους και τον άξονα της γης.
.......................................................................................
Μια ωραία γάτα, μια νευρική μαμά επιζεί στην πόλη με¨Ελβις, μπούκλες, τσόκαρα, επιστήμη και φιλοσοφία,, ερωτευμένη με αδέσποτα σκυλιά -η μόνη που ζει στον παρόντα χρόνο.
........................................................................................
Ένας σκύλος άρχοντας, αλητάμπουρας, αδέσποτος ανήσυχος και δυνατός για όλα, μια ελεύθερη καρδιά στα όρια της κατάθλιψης με φίλους και μουσική μοναδικό αντίδοτο.
........................................................................................
Ένα φίδι: η φλέβα της γης, η παντοδυναμία της πέτρας, το μέσα φως,, κουλουριάζεται και ωθείται ανεξέλεγκτο από πάντα -άλλοτε από τυφλή όρεξη για ζωή κι άλλοτε μόνο για να κρυφτεί στην κρύα πέτρα από τα βλέμματα.
..............................................
..........................................

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2018

σελ. 102 ((από το ημερολόγιο ενός κροκόδειλου))

Κροκόδειλος,, ημέρα21 Έχεις ανασάνει ποτέ από χαραμάδα; Στα δάση που καίγονται οι πυροσβέστες με τα πράσινα πουκάμισα σκάβουν τη γη και φτιάχνουν χαραμάδες κάτω από οριζόντιους κορμούς που μόλις ξάπλωσαν. Ξέρεις να ανασαίνεις απο χαραμάδα; Στα βασιλικά κυνήγια οι θηρευτές με τις κίτρινες καρδιές αφήνουν μια έξοδο στο απελπισμένο ζώο να ξεφύγει. Μόνο μια. Μια χαραμάδα Δεν είναι ο πόθος της ζωής καλό μου ξημερολόγιο. Είναι ο πόθος του θανάτου που με βγάζει κάθε λίγο στο δάσος, αυτό που τρέχω να κρυφτώ από τα βέλη τους. Ο χρόνος πέρασε κι άφησε μόνο τις τρύπες στα χέρια και| στα μετατάρσια κι ενα σωρό δικαιολογίες να ντρέπεσαι για την πίστη των ανθρώπων. Ο βάλτος δεν είναι επιλογή κάθε φορά, υπάρχει και η ατυχία. Δεν έχουν όλοι προορισμό στον πλανήτη αλλά άντε να τους το πεις. Ο πόνος που επιτρέπουμε να υπάρχει και να τρέχει αφύσικος σαν χρόνος απ' τα χέρια μας, αυτό το αίσχος που συνηθίσαμε για ζήση, αυτό το μακρόσυρτο ανάθεμα που σκαλώνει στο λαιμό και θα ησυχάσει με το ρόγχο μας. Αυτός ο πόνος που δεν ξέρεις, που δεν έχει ώρα, μόνο εσύ τον μετράς με τα δικά σου τα λεπτά. Με τους δείκτες σου. Έχεις συρτάρια πρόχειρα με τα όσα λες για σένα εύκολα -τα πιο πολλά χαριτωμένα κι αυτάρεσκα- μα τι λες φολιδωτέ μου δύστυχε για τα στομωμένα συρταράκια που παράχωσες, αυτά που κρύβουν τα μαχαίρια τα δίκοπα -τα μυστικά που σου καίνε το λαιμό και σε γεμίζουν κρυφά δάκρυα; -αυτά στο νου σου τα κρυφά σενάρια που παίρνουν φωτιά σαν προβληθούν -αυτά που καίνε μέσα από τα μάτια σου και κλαις -σου καίνε όλο το κεφάλι ή δε σου καίνε πια τίποτα αφού πέθανες, αφού δεν ζεις πια κι ούτε θυμάσαι πια ποτέ αν έζησες, ή πότε έζησες κάτι σαν μέρα έξω απ'το βούρκο -για τελευταία φορά.