ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΡΙΩΝ ΖΩΩΝ --(ΑΓΡΙΟΛΟΓΙΟ)

ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ
.......................................................................................
Ένας αλκοολικός κροκόδειλος σε ημερολογιακές ασκήσεις εγκράτειας, προκειμένου να κόψει τα ξύδια και να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής να περάσει στην απέναντι όχθη.
.......................................................................................
Ένα χαιρέκακο, σιχαμένο,, θλιβερό κουνάβι, ένας γαμημένος φιλήσυχος πολίτης που ανησυχεί για το άχρηστο μέλλον του μισώντας τους ευτυχισμένους και τον άξονα της γης.
.......................................................................................
Μια ωραία γάτα, μια νευρική μαμά που επιζεί στην πόλη με¨Ελβις, μπούκλες, τσόκαρα, επιστήμη και φιλοσοφία,, ερωτευμένη με ένα αδέσποτο παλιόσκυλο -η μόνη που ζει στον παρόντα χρόνο δηλαδή.
........................................................................................
Ένας σκύλος άρχοντας, αλητάμπουρας, αδέσποτος για πάρτη του και δυνατός για όλα, μια ελεύθερη καρδιά στα βάθη της πόλης στα όρια της κατάθλιψης, με φίλους και τη μουσική μοναδικό αντίδοτο.
........................................................................................
Ένα φίδι όμοιο η φλέβα της γης, η παντοδυναμία της πέτρας, το μέσα φως,, κουλουριάζεται και ωθείται ανεξέλεγκτο χρόνια, άλλοτε από τυφλή όρεξη για ζωή κι άλλοτε μόνο για να κρυφτεί στην κρύα πέτρα μακρυά από τα βλέμματα.
..............................................
..........................................

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

σελ.44 ((από το ημερολόγιο ενός κροκόδειλου))




Κροκόδειλος,, ημέρα9 , ξΗΜΕΡΟλΟΓΙΟ


Κάθε νύχτα,
Εδώ,
Πνιγμένος με τα επίμονα μαλλιά μου...
Εγώ, μια θλιβερή γιορτή στο σώμα των αναμνήσεων.



Πάλι βρέχει.
Μόνο εγώ στεγνός από όλα. . .



Διανόηση του βούρκου, άδικο μου ξημερολόγιο,,
 ένας τρελός που πιάνεται απ΄τα χόρτα,
ένα μηδέν-σωσίβιο αναγκαστικής διάσωσης
και στανικής επιβίωσης...

θέλω λιγότερες λέξεις, έπηξα...

εδώ, στο φόβο μέσα,,
 στο ζεστό μου βούρκο,
εδώ,,
στο λασπένιο σύννεφο του βουλιαγμένου μου ουρανού,,
να ξεχάσω τις λέξεις..


ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΟΒΟΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ,
ΦΟΒΟΣ: Ο ΣΥΝΕΙΡΜΟΣ ΚΑΘΕ ΠΟΝΟΥ








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου