ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΡΙΩΝ ΖΩΩΝ --(ΑΓΡΙΟΛΟΓΙΟ)

ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ
.......................................................................................
Ένας αλκοολικός κροκόδειλος σε ημερολογιακές ασκήσεις εγκράτειας, προκειμένου να κόψει τα ξύδια και να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής να περάσει στην απέναντι όχθη.
.......................................................................................
Ένα χαιρέκακο, σιχαμένο,, θλιβερό κουνάβι, ένας γαμημένος φιλήσυχος πολίτης που ανησυχεί για το άχρηστο μέλλον του μισώντας τους ευτυχισμένους και τον άξονα της γης.
.......................................................................................
Μια ωραία γάτα, μια τρελή μαμά που επιζεί στην πόλη με¨Ελβις, μάσκαρα, μπούκλες, τσόκαρα και φιλοσοφία,, ερωτευμένη χρόνια με ένα αδέσποτο παλιόσκυλο, η μόνη που ζει στον παρόντα χρόνο κανονικά δηλαδή.
........................................................................................
Ένας σκύλος άρχοντας, αλητάμπουρας, αδέσποτος για πάρτη του και δυνατός για όλα, μια αδέσποτη καρδιά στα βάθη της πόλης στα όρια της κατάθλιψης, με φίλους και τη μουσική μοναδικό αντίδοτο.
........................................................................................
Ένα φίδι όμοιο η φλέβα της γης, η παντοδυναμία της πέτρας, το μέσα φως,, κουλουριάζεται και ωθείται ανεξέλεγκτο χρόνια, άλλοτε από τυφλή όρεξη για ζωή κι άλλοτε μόνο για να κρυφτεί στην κρύα πέτρα μακρυά από τα βλέμματα.
..............................................
..........................................

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

σελ. 90 ((από το ημερολόγιο ενός σκύλου))





Σκύλος,, ημέρα18



Σκυλί που γαβγίζει δε δαγκώνει αλλά κάτι θέλει να σου πει ηλίθιε


Οι σκύλοι εμείς, που ζούμε ακόμα ανάμεσα τους
Που δε βαρεθήκαμε να χτίζουμε χρόνια πόλεις μες τις πόλεις τους
Που λαξέψαμε στοές απάτητες κι ανοίξαμε δρόμους απίθανους στα κομψά κρανία μας για να συναντηθούμε
Πήγαμε κι αδειάσαμε ψυχές ολοκάθαρες στα πεζοδρόμια της λίγδας τους
 
 
Ρίξαμε φωτιές προς κάθε κατεύθυνση, σπείραμε τα όνειρα μας μυστικά κάτω απτην ασήμαντη τους άσφαλτο
 
Εμείς που ουρλιάξαμε σιωπές, εμείς που κρυφτήκαμε απτις γιορτούλες της ανίας τους, οι σκύλοι εμείς που γλιστράμε αθόρυβα κάτω απ΄ τα βαρετά τραπέζια τους με τα καρφιτσωμένα χαμόγελα

 
Ξυπνάμε κάθε μέρα ζεστοί πίσω απτο βαρύ και κακό Χειμώνα τους, κολυμπάμε ολόγυμνοι εκεί που αυτοί ντράπηκαν να κοιτάξουν
Τώρα φιλιόμαστε στο στόμα πίσω απ΄ την κουρτίνα του σαλονιού τους με την ανοιχτή τηλεόραση,
χασκογελάμε με τον ήσυχο τους θάνατο ενώ έχουμε κρύψει τα μονάκριβα μας ταλέντα στα σκουπίδια τους, που από ώρα σε ώρα θα εκραγούν

Καταραμένοι απτο Θεό τους, μια φτυσιά στο εικονοστάσι τους
Σταυρωμένοι και βλάσφημοι ξεπλενόμαστε φως και λάμπουμε οργή στους λερωμένους πεζόδρομους

 
Θα μας βρεις εκεί που φοβάσαι να πας σα νυχτώνει και τη μέρα περνάς βιαστικά