ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΡΙΩΝ ΖΩΩΝ --(ΑΓΡΙΟΛΟΓΙΟ)

ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ
.......................................................................................
Ένας αλκοολικός κροκόδειλος σε ημερολογιακές ασκήσεις εγκράτειας, προκειμένου να κόψει τα ξύδια και να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής να περάσει στην απέναντι όχθη.
.......................................................................................
Ένα χαιρέκακο, σιχαμένο,, θλιβερό κουνάβι, ένας γαμημένος φιλήσυχος πολίτης που ανησυχεί για το άχρηστο μέλλον του μισώντας τους ευτυχισμένους και τον άξονα της γης.
.......................................................................................
Μια ωραία γάτα, μια νευρική μαμά που επιζεί στην πόλη με¨Ελβις, μπούκλες, τσόκαρα, επιστήμη και φιλοσοφία,, ερωτευμένη με ένα αδέσποτο παλιόσκυλο -η μόνη που ζει στον παρόντα χρόνο δηλαδή.
........................................................................................
Ένας σκύλος άρχοντας, αλητάμπουρας, αδέσποτος για πάρτη του και δυνατός για όλα, μια ελεύθερη καρδιά στα βάθη της πόλης στα όρια της κατάθλιψης, με φίλους και τη μουσική μοναδικό αντίδοτο.
........................................................................................
Ένα φίδι όμοιο η φλέβα της γης, η παντοδυναμία της πέτρας, το μέσα φως,, κουλουριάζεται και ωθείται ανεξέλεγκτο χρόνια, άλλοτε από τυφλή όρεξη για ζωή κι άλλοτε μόνο για να κρυφτεί στην κρύα πέτρα μακρυά από τα βλέμματα.
..............................................
..........................................

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

σελ.66 ((από το ημερολόγιο μιας γάτας))


Γάτα,, ημέρα14



Xρυσό μου σημερολόγιο, σε χαιρετώ από τα κεραμίδια!

 Βγήκα να χαζέψω το φεγγαράκι το μισό και ν’ ακούσω πιο καθαρά αυτόν τον μόνο που παίζει κάτι σαν φλάουτο εδώ από κάτω.

Τρέχω τόσο πολύ να τα φέρω βόλτες που σε έχω αφήσει να μου σκονίζεσαι.
 Όσο σου λείπω τα πράγματα σφίξανε στην πόλη καλό μου και πρέπει εκτός του να προσέχω μη με νικήσουνε, να εκπαιδεύω ανυπερθέτως και εκ παραλλήλου το νινί-γατί μου.

Αν δεν του μάθω να πετάει και να κολυμπάει και περιμένω από τα γαμωσχολειά τους, τη βάψαμε!  Και τροχάδια και σκαρφαλώματα και πήδους! Δεν είναι να το συζητάς,  μέρες που ζούμε...


Σήμερα ημερολογιάκι, μετά από τόση κούραση, μίλησα για πρώτη φορά στο γατί για τη Φιλοσοφία και τα τόσα βαριά κι αναπάντητα των γατιών ερωτήματα:

«Τι είσαι;»
<<Γιατί δεν ζούμε αιώνια;>>
«Που πας και γιατί μεγαλώνεις γατάκι;»
Είδα μπροστά μου την αγωνία του γένους ολόκληρου και μια σκοτεινή σκέψη να τσαλακώνει το παιδικό μέτωπο.
Ξαπλώσαμε ακόμα πιο άνετα στα κεραμίδια να απολαύσουμε την ωραία νύχτα μας.

 -Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε με το μυαλό μας μαμά;
- Μπορούμε να παίξουμε με την πόλη μωρό μου..
-Δες τη.. μίκρυνε κι άλλο, κάθε μέρα μικραίνει,,
 όμως δε λέει να τελειώσει.
 Μας κοιτάζει λυπημένη κι άχαρη εδώ στα κεραμίδια σήμερα,  
την πρώτη φθινοπωρινή νύχτα του χρόνου.

-Τόσα ζώα στα κλουβιά τους κι ούτε ξέρουμε τι κάνουν...
-Τόσα ζώα κι ούτε μια φωνή. Ζώα σε οθόνες καρφωμένα σιαμαία ζευγάρια μυζούν φως και ζουν χρόνια με το ελάχιστο ρεύμα τους
Χιλιάδες ψυχές τελειώνουν κάθε νύχτα, αλλά η πόλη είναι εκεί.

Αν εστιάσεις το βλέμμα πίσω απ’ τις μαρκίζες, μέσα απ’ τις ζοφερές χαραμάδες ξεπηδούν αιλουροειδείς βρικόλακες, μαγεμένες τίγρεις και λουστρινένια πούμα.
 Ένα γατο-κουβάρι ολόκληρο ξετυλίγεται αθόρυβα στα πιο σκοτεινά σοκάκια της πόλης,
 τα γουργουρητά αστεία τους σηκώνουν στο πόδι τις γειτονιές και το κακό σκορπάει παρασέρνοντας τους πάντες σ’ αυτή την άγρια παράξενη χαρά:
 αυτή του να γλυτώνεις άλλη μια ζωή
 και μάλιστα με τους όρους τους..










2 σχόλια: