ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΡΙΩΝ ΖΩΩΝ --(ΑΓΡΙΟΛΟΓΙΟ)

ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ
.......................................................................................
Ένας αλκοολικός κροκόδειλος σε ημερολογιακές ασκήσεις εγκράτειας, προκειμένου να κόψει τα ξύδια και να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής να περάσει στην απέναντι όχθη.
.......................................................................................
Ένα χαιρέκακο, σιχαμένο,, θλιβερό κουνάβι, ένας γαμημένος φιλήσυχος πολίτης που ανησυχεί για το άχρηστο μέλλον του μισώντας τους ευτυχισμένους και τον άξονα της γης.
.......................................................................................
Μια ωραία γάτα, μια τρελή μαμά που επιζεί στην πόλη με¨Ελβις, μάσκαρα, μπούκλες, τσόκαρα και φιλοσοφία,, ερωτευμένη χρόνια με ένα αδέσποτο παλιόσκυλο, η μόνη που ζει στον παρόντα χρόνο κανονικά δηλαδή.
........................................................................................
Ένας σκύλος άρχοντας, αλητάμπουρας, αδέσποτος για πάρτη του και δυνατός για όλα, μια αδέσποτη καρδιά στα βάθη της πόλης στα όρια της κατάθλιψης, με φίλους και τη μουσική μοναδικό αντίδοτο.
........................................................................................
Ένα φίδι όμοιο η φλέβα της γης, η παντοδυναμία της πέτρας, το μέσα φως,, κουλουριάζεται και ωθείται ανεξέλεγκτο χρόνια, άλλοτε από τυφλή όρεξη για ζωή κι άλλοτε μόνο για να κρυφτεί στην κρύα πέτρα μακρυά από τα βλέμματα.
..............................................
..........................................

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

σελ. 73 ((από το ημερολόγιο ενός σκύλου))



Σκύλος,, ημέρα15


Το  να  αράζεις  με  τις  ώρες  στην  πλατεία,  είναι  το  ίδιο ακριβώς  σα  να  δουλεύεις  όλη  μέρα  ημερολογιάκι  μου.   Όχι  προφανώς  ως  προς  τα  φράγκα  -που  τα  έχω  χεσμένα,  αλλά  για  την  ίδια  τη  χασομέρια  –όπως  την  αντιλαμβάνονται  οι  σκύλοι  σαν  κι εμένα   τουλάχιστον.. 

 Η αντίληψη  του  χρόνου  στους σκύλους  είναι  κάτι   περίπλοκο,  ενώ  αποτελεί  άλλο  ένα  σημείο  που  διαφέρει  από  τον  άνθρωπο  –αυτόν  τον  όρθιο  με  τα  ρούχα.   

--Δεν  υπάρχει  χρόνος,  υπάρχει  μόνο  το  βάρος  του.
Ένα  κακό  σινιάλο  από  τον  έξω  κόσμο  πως  δεν  προλαβαίνεις  τίποτα.  Μια  υπενθύμιση  της  συμφοράς  πως  έρχεται,  πως  πέρασε,   πως  συμβαίνει  τώρα.
--Δεν  υπάρχει  χρόνος,  υπάρχει  μόνο  ο  ατέλειωτος  πόνος  των   πραγμάτων  στο  χώρο  μιας  κυκλοτερούς   καταμέτρησης  στιγμών.
--Δεν  περνά  ο  χρόνος,  αυτό  που  περνά  είναι  το  είναι  μας,  κόκκο  τον  κόκκο  από  την  τάξη  στην  συμπαντική  εντροπία.


Ο  χρόνος  είναι  ένα  βλέμμα  απόγνωσης  και  η  αγωνία  του  να  κοιμηθείς  έως  το  πέρας  του  διαστήματος  που  προκύπτει  από  την αφαίρεση του ανύσματος  της  αφύπνισης  από  το  ύστερα  μέχρι το  τώρα.
Ο  χρόνος  σταματά   και  συνεχίζεται,  πάει  μπροστά  και  πίσω,  αργά  ή  γρήγορα.  Μαζεύει,  απλώνει.  Δρα  προσθετικά  και αφαιρείται  αλλά   μπορεί  να  στριμώξει   και   τους   πιο   χοντρόπετσους.


Ο  χρόνος  ξέρεις  δεν  είναι  αυτοί  οι  δείκτες  στο  χέρι  σου  και  το  χέρι  σου  είναι  ένα  κομμάτι  του  δικού   σου  μόνο  σώματος-χρόνου  και  κανενός   άλλου   εκτός   αν   είσαι   άλλος   ένας κρετίνος   κι  από   τους συνηθισμένους   μάλιστα.
Ο   χρόνος  παύει  να  μετράει  από   τη  στιγμή   που δεν έχεις  ούτε  ένα  καλό  σχέδιο  για  να  τη  βγάλεις,   όμως   αμέσως μετά,  ο  χρόνος μετράει  πολλαπλός  αφού  μπορεί  να  συμπιεστεί όμως ύστερα  διαστέλλεται  για  να  μάθεις πως:


---Δεν  υπάρχει  χρόνος,  υπάρχει  το  κόλλημα  του  να  κάνεις  σχέδια  για  τις  επόμενες  στιγμές  σα  μαλάκας  από  φόβο  μην  και  τα  ζήσεις  στο  τώρα  αυτά  που  δεν  έχει  αποδειχτεί  ακόμη  πως  θα  καταφέρεις  να  ζήσεις  μετά,  αφού  μετά  δεν  ξέρεις  αν  θα  τα  θέλεις  και  τόσο  πολύ..  και  ο  χρόνος  περνάει.


  Κυλάει.  Γκρεμοτσακίζεται  σε  πλατείες  σε  άδεια  σπίτια  και  δουλειές.

 Συμπιέζοντας  το  χρόνο  και  τις  επιθυμίες, σκύλοι  κι  άνθρωποι,  την ξανασκέφτονται  και τη  στρογγυλεύουν  τη  δουλειά,   μετριάζουν  λοιπόν  κάθε  πόθο  και πάθος  έτσι  ο  χρόνος   κάνει   διπλό   και  τριπλό  κακό  κι  αναρωτιέσαι άλλη   μια   φορά   και ξύνεσαι  και  κάνεις   στα  αστέρια  την  ίδια  την   ερώτηση  του  πρώτου  όρθιου   σκύλου   που  πάτησε  τον  πλανήτη: «Γιατί  ζω  τελικά  ρε  πούστη  μου;»



Δεν  υπάρχει  χρόνος,  υπάρχει  μόνο  η  τιμωρία  του.
  Η τιμωρία μου.










Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου