ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΡΙΩΝ ΖΩΩΝ --(ΑΓΡΙΟΛΟΓΙΟ)

ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ
.......................................................................................
Ένας αλκοολικός κροκόδειλος σε ημερολογιακές ασκήσεις εγκράτειας, προκειμένου να κόψει τα ξύδια και να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής να περάσει στην απέναντι όχθη.
.......................................................................................
Ένα χαιρέκακο, σιχαμένο,, θλιβερό κουνάβι, ένας γαμημένος φιλήσυχος πολίτης που ανησυχεί για το άχρηστο μέλλον του μισώντας τους ευτυχισμένους και τον άξονα της γης.
.......................................................................................
Μια ωραία γάτα, μια τρελή μαμά που επιζεί στην πόλη με¨Ελβις, μάσκαρα, μπούκλες, τσόκαρα και φιλοσοφία,, ερωτευμένη χρόνια με ένα αδέσποτο παλιόσκυλο, η μόνη που ζει στον παρόντα χρόνο κανονικά δηλαδή.
........................................................................................
Ένας σκύλος άρχοντας, αλητάμπουρας, αδέσποτος για πάρτη του και δυνατός για όλα, μια αδέσποτη καρδιά στα βάθη της πόλης στα όρια της κατάθλιψης, με φίλους και τη μουσική μοναδικό αντίδοτο.
........................................................................................
Ένα φίδι όμοιο η φλέβα της γης, η παντοδυναμία της πέτρας, το μέσα φως,, κουλουριάζεται και ωθείται ανεξέλεγκτο χρόνια, άλλοτε από τυφλή όρεξη για ζωή κι άλλοτε μόνο για να κρυφτεί στην κρύα πέτρα μακρυά από τα βλέμματα.
..............................................
..........................................

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

σελ.72 ((από το ημερολόγιο μιας γάτας))



Γάτα,, ημέρα15



..
Αυτό το κενό που δεν ξέρεις τι να κάνεις μέσα σου, που θες να τον ξαναδείς γρήγορα και ν’ αρχίσουν επιτέλους τα πάντα. Να μην αρχίσει τίποτα, να αιωρούνται έτσι, να σε βλέπει, να τον κοιτάς.. αυτό.

Αιώρηση: Ο χρόνος που σε παρατηρεί, ο χρόνος που μεσολαβεί ως το φιλί.
…Αυτό το κενό που κλείνεις τα μάτια και θυμάσαι το τελευταίο σκοτάδι μαζί του, ή το ξημέρωμα που φύγατε,, το ρυθμό των βημάτων του, το χρόνο ανάμεσα στις λατρείες σας, το μέσα μέρος του μπράτσου του.

..Αυτό το κενό που μένει μετά από παρατεταμένο χρόνο πτώσης, που ξυπνάς ξαφνικά, ή μάλλον πραγματικά επειδή κάτι λαμπερό εμφανίζεται και ξυπνάς αναγκαστικά από ύπνο βαθύ κι όλα έχουν άλλο χρώμα, ή απλά γουστάρεις άλλα χρώματα, άλλα μεγέθη
 και τα ζώα που σε μπέρδεψαν για χρόνια, παίρνουν και πάλι την πραγματική τους όψη, την αληθινή τους μονή, κουραστική διάσταση, ξεντυμένοι μόλις τα ζεστά ρούχα της αγάπης σου.

...Αυτό το κενό που ξυπνάς από φως και συνειδητοποιείς το πολύ κακό για το τίποτα του κόσμου, την τιμωρία να υπομένεις χωρίς λόγο, χωρίς κανένα γαμημένο λόγο μετά από χρόνια που μετρώνται σε μίλια απογοήτευσης.
 Η σάπια πόλη αγαπημένη ξανά.. τόλμησε το ή φύγε.
Εκεί που ταξίδεψες τόσες και τόσες φορές και βρήκες εκατό φορές το ίδιο τίποτα, εκεί.
Που πας ρε γάτα αν δεν πας στον εαυτό σου;






 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου