ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΓΡΙΩΝ ΖΩΩΝ --(ΑΓΡΙΟΛΟΓΙΟ)

ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ
.......................................................................................
Ένας αλκοολικός κροκόδειλος σε ημερολογιακές ασκήσεις εγκράτειας, προκειμένου να κόψει τα ξύδια και να πραγματοποιήσει το όνειρο ζωής να περάσει στην απέναντι όχθη.
.......................................................................................
Ένα χαιρέκακο, σιχαμένο,, θλιβερό κουνάβι, ένας γαμημένος φιλήσυχος πολίτης που ανησυχεί για το άχρηστο μέλλον του μισώντας τους ευτυχισμένους και τον άξονα της γης.
.......................................................................................
Μια ωραία γάτα, μια τρελή μαμά που επιζεί στην πόλη με¨Ελβις, μάσκαρα, μπούκλες, τσόκαρα και φιλοσοφία,, ερωτευμένη χρόνια με ένα αδέσποτο παλιόσκυλο, η μόνη που ζει στον παρόντα χρόνο κανονικά δηλαδή.
........................................................................................
Ένας σκύλος άρχοντας, αλητάμπουρας, αδέσποτος για πάρτη του και δυνατός για όλα, μια αδέσποτη καρδιά στα βάθη της πόλης στα όρια της κατάθλιψης, με φίλους και τη μουσική μοναδικό αντίδοτο.
........................................................................................
Ένα φίδι όμοιο η φλέβα της γης, η παντοδυναμία της πέτρας, το μέσα φως,, κουλουριάζεται και ωθείται ανεξέλεγκτο χρόνια, άλλοτε από τυφλή όρεξη για ζωή κι άλλοτε μόνο για να κρυφτεί στην κρύα πέτρα μακρυά από τα βλέμματα.
..............................................
..........................................

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

σελ.61 ((από το ημερολόγιο ενός φιδιού))

φίδι,, ημέρα13



Τίποτα


 Ένας δρόμος χαμένος
  φιδίσιος μακρύς
   Με αγώνες και ήττες
    με φωτιές και με πόνο
     Μία μαύρη αρτηρία
      στα βάθη της γης 
       να ξεχάσεις το χτες
        δεν κατάφερες μόνο



      Στραβοκάρφωσες όνειρα
     σε άσχημους τοίχους
   την ανάσα κρατώντας
  στο λαιμό με θυμό
 Πήρες δρόμους τρελούς
  και λησμόνησες φίλους
   Με το κρύο μουδιάζεις
    το μέσα κενό



     Ύπνος-θάνατος μέσα
       και έξω απ’τη μέρα
         Δεν μπορείς να πεθάνεις,
          δεν αντέχεις να ζεις
            Η κραυγή σου σκορπάει
             σαν καπνός στον αέρα
            Στο υπόγειο του νου
           σου λαχταράς να χαθείς



            Η φωτιά, το κακό,
             η αδικία, ο πόνος
              Το σκοτάδι το μαύρο
                της ηλιόλουστης γης
                 Μπαίνεις μέσα βαθειά
                  και τρελαίνεσαι μόνος
                   Να πεθάνεις δε θέλεις,
                   ούτε αντέχεις να ζεις.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου